Amour Amour 1966

πρόκειται για ένα βιβλίο στα αγγλικά του Ανδρέα Εμπειρίκου με εικονογράφηση του Μίνου Αργυράκη.  24 μικρές ιστορίες.

Σας παρουσιάζω εδώ την εικονογράφιση του βιβλίου που είναι συναρπαστική.

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Αγαπητέ φίλε,
η χαρά του να ζεις στην πόλη με τα πολλά μουσεία δεν συγκρίνεται με καμία άλλη.  Τα μουσεία είναι δοχεία ζωής και μπορείς μέσα σε αυτά να ζεις πολλούς αιώνες μέσα σε λίγες στιγμές.

Τα μουσεία είναι δικά μας.  Πάμε, βλέπουμε ένα άγλαμα, δεν ρωτάμε κανένα και φωτογραφιζόμαστε μαζί του.  Μόνο αυτά τα αγάλματα και οι τσολιάδες της πλατείας Συντάγματος είναι τόσο βολικοί στο να τους πέρνεις φωτογραφία....

Δευτέρα 28η οκτωβρίου 2013

Τα μεγάλα σαββατο-κύριακα δίνουν ζωή ιδιαίτερα στους ανθρώπους που περνούν τις μέρες τους με στρες και κόπο.  Η φύση στη χώρα μας μας επιτρέεπι να ονειρευόμαστε.  Και ονειρευόμστε.  Ιδιαίτερα κάτι τέτοιες στιγμές που μπορείς εύκολα να βρίσκεσαι σε τόπους που άλλοτε περιηγητές περνούσαν χρόνια αγωνίας και ταξιδιού για να τα δουν και να τα αποκαλύψουν στους ξένους λαούς.

Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2014

Κάτι τέτοιες βροχερές μέρες, η παραμονή εντός των τειχών του γραφείου και η σχετικά χαλαρή ενασχόληση με τις εκκρεμότητες είναι επιβεβλημένη.  Η ζωή φτάνει να ταυτίζεται με ένα χώρο και η καθημερινότητα γίνεται τρόπος ζωής.  Σε αυτές τις συνθήκες αισθάνεσαι άνετα.

Such rainy days, stay within the walls of the office and dealing with the backlog is imperative. Life comes to be identified in this space and this use becomes a way of life. In these circumstances you feel comfortable.

Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2015

Θα μπορούσε κανείς να βλέπει όλη τη ζωή μέσα από μια κρησάρα; Πόσο επιλέγουμε τι περνά μέσα από αυτή; Είναι ό,τι μας αρέσει; Δεν έχω ποτέ καταλάβει.  Σίγουρα έτσι τη βλέπουμε, όμως το τι διαπερνά την κρησάρα είναι πάντα άγνωστο.  Εύχομαι η σημερινή κρησάρα να αφήσει να περάσουν μόνο ανθισμένοι κήποι και νέα όνειρα.   

Μια έκτακτη συμμετοχή στην έκθεση της Ομάδας "Κάθε Σάββατο στην Αθήνα" στην Γκαλερί Ένα της Οδού Βαλαωρίτου

Πριν από τρεις περίπου μήνες δημοσίευσα για πρώτη φορά στη σελίδα μου στο facebook ορισμένες φωτογραφίες από αυτό που θεωρώ ως πρόκληση στον Αθηναϊκό ουρανό: τα αιωρούμενα σκουπίδια της δραστηριότητάς μας.  Η Νίκη, καθώς και ο Νίκος, μου ζήτησαν να εκθέσω ένα προπομπό της εργασίας αυτής σε μια έκθεση που σχεδίαζαν με θέμα την Αθήνα για τον Οκτώβρη.  Όπως και γίνεται τώρα.

Χωρίς να αισθάνομαι το βάρος του να αποδείξω πόσο άχρηστα είναι αυτά τα "σκουπίδια" σας καλώ να τα δείτε ως σύμβολα καταδυνάστευσης της καθημερινότητάς μας.  

Έχουμε συνηθίσει, όσοι καταγώμαστε ή έχουμε ζήσει στην επαρχία, να σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό και αμέσως να απελευθερώνουμε τις σκέψεις μας και να αφήνουμε ελεύθερη τη φαντασία μας στα όρια του σύμπαντος. 

Αυτό δυστυχώς μέσα στην Αθήνα είναι αδύνατο.  Και είναι αδύνατον γιατί ο ουρανός είναι κατηλημένος από κάθε λογής εξοπλισμό, κάθε λογής σκουπίδι που αφού καταστράφηκε, δεν βρέθηκε κάποιος να το αποκαθηλώσει καθαρίζοντας έτσι το οπτικό μας πεδίο.

Στη συγκεκριμένη εργασία, τα σκουπίδια αυτά θα τα δούμε από μια θέση πιο ποιητική, ο δυνάστης γίνεται κλουβί και εμείς είμαστε από κάτω.  Σας ξορκίζω, ας μη σας συνεπάρει η ομορφιά της εικόνας, η αρτιότητα της γεωμετρίας ή η τυχαιότητα της σύνθεσης.  Απλά να τα θεωρήσετε ως μια ιστορία που υφίσταται και που πρέπει να φύγει.  Σαν μια παρονυχίδα που πρέπει να φύγει για να λάμψρι η πόλη.  

Η Έκθεση πραγματοποιείται στην Αίθουσα Τέχνης Ένα, 9α, Οδός Βαλαωρίτου, Αθήνα

περισσότερες πληροφορίες:  https://www.facebook.com/events/1472139563059508/

FashionArt LoveR: Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΧΑΡΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΤΟ FASHIONART LOVER...

FashionArt LoveR: Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΧΑΡΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ ΣΤΟ FASHIONART LOVER...: O αρχιτέκτονας Χάρης Σαββίδης, ανήκει στη νέα γενιά αρχιτεκτόνων, και διακρίνεται από ένα πλούσιο έργο με φρέσκια προοπτική και πρωτοπορια...

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ Α.Ε. 1909

Περνώντας από την Πειραιώς προς την παραλιακή γνώριζα πως από την παλιά εταιρεία εφαρμοσμένης κεραμικής τέχνης έχει απομείνει μόνο τμήματα της μάντρας, σταμάτησα για λίγο και με το κινητό φωτογράφισα ότι βρήκα....

Η εταιρεία ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ υπάρχει ακόμα.  Όχι όμως για να κάνει αυτό που ξέραμε, αλλά ως μια real estate εταιρεία που εκμεταλεύτηκε τις εκτάσεις της πάλε ποτέ κραταιάς βιομηχανίας.

«Ένα πρωί θʼανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες...»

Το Γκρι Καφέ και η Έλυτρον αρχιτεκτονική+πολεοδομία σας προσκαλούν στην έκθεση φωτογραφίας του Χάρη Σαββίδη  

«Ένα πρωί θʼανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες...»

που θα πραγματοποιηθεί από 15 έως 29 Νοεμβρίου 2013*, στο Γκρι Καφέ (Θεμιστοκλέους 80, Μπλε Πολυκατοικία) στην πλατεία Εξαρχείων.

«Ένα πρωί θ΄ανοίξω την πόρτα και θα βγω στους δρόμους όπως και χτες...»

Το θέμα:         Πόρτες μιας άλλης εποχής, συχνά κλειστές, φθαρμένες, αισθητικά όμως ακέραιες και αυθύπαρκτες.  Καθεμιά διηγείται τη δική της ιστορία.  Συχνά, αποκομμένες από την πρώτη τους καθημερινότητα, παραμένουν απολιθωμένος θησαυρός μιας εποχής που πέρασε. Δεν ζητούν, όμως, να γίνουν μουσειακό έκθεμα, μόνο παιδεία και γνώση.  

Προέρχονται από την Ερμούπολη της Σύρου, την πόλη αυτή που γεννήθηκε από τις στάχτες της πρώτης περιόδου της Επανάστασης του ʼ21, τους διωγμούς και τα βάσανα χιλιάδων προσφύγων απ' όλη τη Λευκή Θάλασσα, το Αιγαίο.  Σήμερα η Σύρος δεν έχει την μοναδική για τον τόπο μας αίγλη των μέσων του 19ου αιώνα.  Δεν έχει ούτε καν το εμπόριο που την είχε αναδείξει σε ελεύθερη οικονομική ζώνη.  Έχει όμως και προσφέρει την αισθητική της δύναμης που τη δημιούργησε. Παρούσα στους δρόμους, στα σπίτια, στις πόρτες και όπου αλλού το μάτι σταματήσει.

Η συνοικία των Εξαρχείων με τη θαυμαστή πλατεία της μοιάζει πολύ με την Ερμούπολη.  Όχι για τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αρχιτεκτονικής της μορφολογίας. Περισσότερο για την παλαιά οικοδομική της ενέργεια και τη σημερινή της αδράνεια.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή αντίληψη αυτής της μετάβασης από το χτες στο σήμερα από τους στίχους της εξαρχειώτισσας Κατερίνας Γώγου:  

25 Μαΐου

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα

και θα βγω στους δρόμους

όπως και χτες.

Και δεν θα συλλογιέμαι παρά

ένα κομμάτι από τον πατέρα

κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα

-αυτά που μ' άφησαν-

και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.

Και τους φίλους μας που χάθηκαν.

Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα

ίσα ολόισα στη φωτιά

και θα μπω όπως και χτες

φωνάζοντας "φασίστες!!"

στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες

μ' ένα κόκκινο λάβαρο

ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.

Θ' ανοίξω την πόρτα

και είναι -όχι πως φοβάμαι-

μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα

και πως εσύ πρέπει να μάθεις

να μην κατεβαίνεις στο δρόμο

χωρίς όπλα όπως εγώ

- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-

γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ

"έτσι" "αόριστα"

σπασμένη σε κομματάκια

από θάλασσα, χρόνια παιδικά

και κόκκινα λάβαρα.

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα

και θα χαθώ

με τ΄όνειρο της επανάστασης

μες την απέραντη μοναξιά

των δρόμων που θα καίγονται,

μες την απέραντη μοναξιά

των χάρτινων οδοφραγμάτων

με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-

Προβοκάτορας.

*Τα εγκαίνια θα γίνουν την Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013 στις 8:00 μ.μ.

Ένα χωριό, μια νέα ιστορία.

Τι μπορεί να αλλάξει το ρου της ιστορίας ενός μικρού χωριού, μακριά από αστικά κέντρα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τουριστικούς προορισμούς και εκεί όπου τυχαία δεν θα βρεθεί ποτέ άνθρωπος; 

Λοιπόν, η μικρή ιστορία που διαβάζετε μιλά για ένα τέτοιο χωριό.  Λίγα στοιχεία: Γεωγραφικό πλάτος και μήκος: 41°15'58.3"N / 21°4'39.57"E.  Πληθυσμός: 221 (απογραφή 2002), το κοντινότερο αστικό κέντρο βρίσκεται στα 80 περίπου χιλιόμετρα μέσω ενός δύσκολου παλαιού ταλαιπωρημένου ασφάλτινου επαρχιακού δρόμου.  Οι λιγοστοί κάτοικοι με πενιχρά εισοδήματα, ασχολούνται στην πλειοψηφία τους με την καλλιέργεια του καπνού.  Τελευταία δε, έχουν επιδοθεί και αυτοί στην αναζήτηση εναλλακτικών πόρων με το μάζεμα μανιταριών από τα γύρω βουνά και το αγνό μέλι που παραδοσιακά παράγουν εδώ και εκατονταετίες.  Παράγουν και άλλα προϊόντα, αλλά για δική τους χρήση. Εξαιρετικό λευκό πρόβειο τυρί και εξαιρετικό ρακί από δαμάσκηνα και βανίλιες. 

Ο ιστός του χωριού, τυπικός ορεινού οικισμού, με φιδίσιους δρόμους που ανηφορίζουν την πλαγιά και αγροικίες κυρίως από πλίνθους και λιγοστά αγκωνάρια.  Τα τσαρδάκια –όπως οι ντόπιοι τα λένε –είναι συνήθως δίπατα, με χαμηλοτάβανο κατώι (αποθήκες και στάβλοι) και ψηλότερο ανώγι, με τα γνωστά στεγασμένα χαγιάτια από τα οποία γίνεται και η πρόσβαση στο εσωτερικό τους.

Δέκα χρόνια πριν, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πώς να ανακόψει τη φυγή του τοπικού πληθυσμού προς τις γύρω πόλεις και την πρωτεύουσα.  Μέχρι που ένας καταξιωμένος ζωγράφος, με καταγωγή από το χωριό αυτό, μαζί με τη δημοσιογράφο γυναίκα του ενδιαφέρθηκαν να του ξαναδώσουν πνοή: Κάθε τέλος Αυγούστου και για ένα μήνα περίπου, το χωριό φιλοξενεί αναγνωρισμένους καλλιτέχνες αλλά και ορισμένους φοιτητές τέχνης, από όλες της Ηπείρους του κόσμου:  Αμερικάνοι, Βραζιλιάνοι, Ιάπωνες  έχουν κατά διαστήματα συμμετάσχει σε αυτό το ετήσιο γεγονός.  Οι κάτοικοι, διστακτικοί στην αρχή, δεν μπορούσαν να φανταστούν πως θα καταφερναν να φιλοξενούν στα φτωχικά και με ελάχιστες ανέσεις σπίτια τους, σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης ή νεότερους ,αλλά πολλά υποσχόμενους φοιτητές σχολών καλών τεχνών, από όλο τον κόσμο.  Από την άλλη οι σημαντικοί αυτοί δημιουργοί, φαίνεται να βρήκαν σε αυτό το μικρό χωριό τόση αυθεντικότητα και θαλπωρή, ώστε η παραμονή τους εκεί εκτός από απίστευτα δημιουργική τους έμεινε και αξέχαστη.  Φέτος λοιπόν, ανταποκρινόμενοι μαζικά στην πρόσκληση του ζευγαριού να συμμετέχουν στη 10η επέτειο από την 1η κατασκήνωση, έβαλαν το χωριό σε μια νέα πρόκληση, μιας και θα χρειαστεί να φιλοξενήσει τον 5/πλάσιο σχεδόν αριθμό επισκεπτών.  

Το ικανότατο και εφευρετικό ζευγάρι, εκτός της μοναδικής δημιουργικότητάς του και της προσφοράς του στην Τέχνη και την Επιστήμη, είναι και ένα φωτεινότατο παράδειγμα δημιουργικής επιστροφής στην μικρή κοινότητα.  Είναι η πηγή έμπνευσης για αντίστοιχες πρωτοβουλίες σε πολλά μέρη του κόσμου και η ψυχή ενός δικτύου καλλιτεχνικής δημιουργίας με σκοπό την πραγματική προσέγγιση των λαών και όχι την ανταλλαγή μεγάλων αμοιβών ή κεφαλαίων της «αγοράς τέχνης».  Και για μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση στην επιβίωση της πρωτοβουλίας:  Οι προσκεκλημένοι επιβαρύνονται μόνο με το κόστος μετάβασής τους.  Τα έξοδα της επιτόπου παραμονής και των υλικών για την εργασίας τους καλύπτονται από μικρές χορηγίες ιδιωτών και εταιρειών, τους οποίους οι καλλιτέχνες αποζημιώνουν με μέρος της καλλιτεχνικής τους παραγωγής στην κατασκήνωση.

*Ψυχή της κατασκήνωσης είναι ο ζωγράφος Sergej Andreevski και η γυναίκα του Irena, το μικρό χωριό ονομάζεται Sloeshtica και βρίσκεται στο μέσο του επαρχιακού δρόμου που ενώνει το Μοναστήρι με την Οχρίδα, πόλεις της γειτονικής μας χώρας στη ΒΔ άκρη της περιοχής των Βαλκανίων που ονομάζεται Μακεδονία.

για το χωριό αυτό, δέστε το video που επιμελήθηκε μια προσκεκλημένη εικαστική καλλιτέχνης:
http://vimeo.com/22647321
http://dickrobertsartist.com/gallery/macedonia

για τον Sergej:

http://sergej.com.mk/

http://www.blesok.com.mk/gallery.asp?lang=eng&izdanie=53&avtor=1101

το άρθρο δημοσιεύθηκε υπό την επιμέλεια του Δημήτρη Ρηγόπουλου στην Καθημερινή 03/07/2013
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_03/08/2013_528812

από την Αθήνα στο Φάληρο, βαδίζοντας στην Πλαστήρα

The tresor of Andros

The tresor of Andros, a set on Flickr.

Μια συλογή από στιγμές ταξιδιού πίσω στο χρόνο...