Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Τμήμα του επιστύλιου της Δεξαμενής του Αδριανού βρίσκεται απαξιωμένο μέσα στον Εθνικό Κήπο.


Το τμήμα αυτό του επιστυλίου της Δεξαμενής του Αδριανού, βρισκόταν μέχρι το 1835 ως υπέρθυρο της Μεσογείτικης Πόρτας του τοίχου του Χασεκή που βρισκόταν τοπογραφικά στην αρχή της σημερινής Οδού Αμαλίας. Σήμερα βρίσκεται κυριολεκτικά πεταμένο μέσα στον Εθνικό Κήπο, σε ένα σημείο όπου σώζονται τα ερείπια άλλου ρωμαϊκού μικρού οικοδομήματος χωρίς βεβαίως να έχει καμία σχέση με αυτά...

Η Μεσογείτικη Πόρτα ή Μσόγια Καπουσί του τοίχου του Χασεκή με το Ρωμαϊκό επιστύλιο...








το ίδιο θραύσμα το 1755 σε αναπαράσταση στο αρχιτεκτόνημα που βρισκόταν στην αρχική του θέση...
Το αρχιτεκτονικό αυτό μέλος ανήκει στην Ιστορία αυτής της πόλης, Υπάρχει στην εικονογράφηση της ιστορίας της για πολλούς αιώνες και του πρέπει καλύτερη τύχη...
Ανήκει σε ένα Ρωμαϊκό μνημείο, ήταν στη θέση του μέχρι τον 17ο αιώνα, μετά χρησίμευσε στην περιτοίχισης της ύστερης οθωμανικής περιόδου της πόλης, το ίδιο το ρωμαϊκό μνημείο χρησίμευσε πάλι για την ύδρευση της πόλης μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα ενώ αυτό το απομονωμένο τμήμα βρίσκεται από τον 19ο αιώνα πεταμένο σε μια άσχετη θέση μέσα στον Βασιλικό ή Εθνικό Κήπο. Ε κάποιος κάτι πρέπει να κάνει...

Τμήμα του επιστύλιου από το Αδριάνειο Υδραγωγείο βρίσκεται πεταμένο μέσα στον Εθνικό Κήπο.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Ανθρώπινα σώματα σε διαρκή κίνηση


της Χριστίνας Σανούδου, από την Καθημερινή 04/11/2011

ΠΡΟΣΩΠΑ. Την ημέρα, ο Χάρης Σαββίδης είναι ένας επιτυχημένος αρχιτέκτονας, αφοσιωμένος στις απαιτήσεις και τις δημιουργικές ευκαιρίες του επαγγέλματος. Τα βράδια, όταν και οι τελευταίοι συνεργάτες του εγκαταλείπουν το γραφείο, παραμένει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του, τραβώντας ίσιες και τεθλασμένες γραμμές - μόνο που, αντί για κτίρια, σκιαγραφεί ανθρώπινες φιγούρες. Χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα σχεδίασης autocad, επεξεργάζεται φωτογραφίες ανθρώπων σε κίνηση, ιχνηλατώντας τα περιγράμματα των απεικονιζόμενων μορφών. Στη συνέχεια, τα σχέδια τυπώνονται και επικολλούνται σε μεγάλα κομμάτια πλεξιγκλάς, δημιουργώντας πρωτότυπα έργα τέχνης.
Η πρώτη σειρά συνθέσεων του ευφάνταστου αρχιτέκτονα, καλλιτέχνη και συλλέκτη απεικόνιζε σώματα χορευτών σε κίνηση και παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο στην γκαλερί Καπλανών 5, υπό τον τίτλο «Χορός και Ψυχή - Οι μονοκοντυλιές του autocad», ενώ χρησιμοποιήθηκε και για την εικονογράφηση του βιβλίου του Paul Valery «Χορός και Τέχνη» (εκδόσεις «Διάττων»). Το επόμενο θα αποτελείται από επεξεργασμένες φωτογραφίες παιδιών - άλλωστε, ο ίδιος έχει τρία.
Οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις του Χάρη Σαββίδη ξεκινούν από τα νεανικά του χρόνια, και μέχρι σήμερα έχει ασχοληθεί με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική και τη χαρακτική. Τη δεκαετία του ’90 σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Παρίσι, ενώ παράλληλα εργάζεται ως φωτογράφος, απαθανατίζοντας παραστάσεις του μπαλέτου Maurice Bejart και άλλων σχημάτων. Πριν από λίγα χρόνια άρχισε να ψηφιοποιεί αυτές τις εικόνες, αναλύοντάς τες σε γραμμές με ειδικά προγράμματα. Υστερα, αφαιρεί γραμμές με γνώμονα το αισθητικό αποτέλεσμα, παίζοντας με το φως και τις σκιές, αλλά χωρίς να διαχωρίζει εμφανώς τους χορευτές από τα ρούχα τους. Η επιλογή του κόκκινου και μπλε χρώματος για την απεικόνιση του πάνω και κάτω μέρους των σωμάτων έγινε επίσης με αισθητικά κριτήρια, εμπεριέχει όμως και αναφορές στο εργασιακό περιβάλλον του δημιουργού. «Δοκίμασα διάφορα χρώματα, όμως τα άλλα δεν μου ταίριαζαν», αναφέρει. «Ισως επηρεάστηκα από το δίκτυο κόκκινων και μπλε καλωδίων, που έχουμε στο γραφείο». Το συγκεκριμένο κτίριο έχει λειτουργήσει ως χώρος έμπνευσης και στο παρελθόν, αφού υπήρξε εργαστήριο του ζωγράφου Νέστορα Παπανικολόπουλου και εργαστήριο του χαράκτη Τάσσου.